ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
 
หมอให้ยาแก้ปวดชนิดรุนแรงกับแม่ทุกๆ2-3ชั่วโมง ต้องนั่งฟุบกับโต๊ะนอนหงายไม่ได้เลย แม่ดูทรมานมาก เสียงพระสวดมนต์จากเทปดังมาจากห้องที่แม่รักษาตัวอยู่ ตามความตั้งใจของน้า
 
ประมาณตีหนึ่งครึ่ง แม่เริ่มไม่ได้สติ แม่ดึงสายน้ำเกลือออก
เหงื่อแต่ไหลไม่ต่างจากพึ่งอาบน้ำมา ชีพจรแม่เต้นช้าลง ช้าลง
 
นุ่นจับมือแม่ข้างนึง พี่ติ่งจับมืออีกข้าง
 
"ไปสบายนะแม่ ไม่ต้องห่วงลูกเดี๋ยวพ่อดูแลลูกเอง"พ่อบอกแม่ด้วยเสียงสั่นเครือ
 
 
หลังจากนั้นไม่นาน
 
.
.
.
 
ตีสามสิบห้านาที
 
แม่จากเราไปแล้ว จากพวกเราไปแล้วจริงจริง
.
.
 
 
จดหมายถึงแม่..
 
แม่เป็นไงมั่งคะ สบายดีมั้ย พวกเราทุกคนเกือบสบายดี
 
พ่อก็ยังต้องหาหมอเหมือนเดิม นุ่นหวังว่าแม่คงสบายดีนะคะ
 
อย่างที่หนูเคยบอกแม่เนอะ เราห่างกันแค่ร่างกาย
 
ไม่ว่ายังไง เราก็ยังรักกันมากๆเสมอเนอะ
 
หนูรักแม่นะ คิดถึงแม่ที่สุดในโลก อยากเล่าอะไรให้ฟังตั้งมากมาย
 
หลายครั้งหนูอยากได้คำปรึกษาดีๆจากแม่
 
ยังไงก็...ไม่ต้องห่วงพวกเรานะคะแม่
 
พ่อทำหน้าที่ของพ่อได้ดีมาก 
 
ลูกของแม่ทั้งคู่ก็เป็นเด็กดี ทั้งติ่งทั้งนุ่นทำงานกันหมดแล้วน๊า
 
เสียดายเนอะ เราไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกัน 
 
เราทุกคน คิดถึงแม่มากนะคะ 
 
 
 
    รักแม่มิคลาย
...ลูกสาวคนเล็ก..
 
ปล.ไม่เจอกันหกปี แต่หนูไม่เคยหยุดรักแม่นะ

Comment

Comment:

Tweet

big smile big smile big smile

#1 By morantic on 2012-11-26 03:20